In deze rubriek zal Simon proberen de anekdotes en leuke gebeurtenissen in en rond de

duivensport te belichten. Mocht er rond je hok of in je duivensportbelevenis iets leuks of

speciaals voorvallen, schroom dan niet om dit aan hem te melden, zodat hij hierover weer een

leuk verhaal kan maken. Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it 

Marken

In mijn geboorteplaats Marken hadden we met pinksteren een voetbaltoernooi tussen de plaatselijke verenigingen, aangevuld met familie elftallen. Op het hoogtepunt deden er 24 ploegen aan mee. Anno 2012 zijn dat er nog een 12. Ook de plaatselijke postduivenvereniging had daarvoor een elftal. In aanloop naar dit toernooi was er altijd een oefenwedstrijd tussen de postduivenvereniging en de plaatselijke brandweer. In deze oefenwedstrijd deden de topvoetballers niet mee. Dus waren deze wedstrijden nog mooier dan op het toernooi. Het hele dorp liep er voor uit. Want het kwam niet zelden voor dat de keeper opeens alleen maar in de spits te vinden was, dus was deze avond altijd goed voor een mooi stukje cabaret. Op het toernooi zelf zat de postduivenvereniging vele jaren in hetzelfde kleedkamer als het mannenkoor. De voetbalwedstrijden waren niet belangrijk, het feestje was in de kleedkamer. Menig polonaise rondje werd er gedraaid.

Het mannenkoor was goed voor de juiste toon in de liederen, de duivenboeren koerden mee.Toen wij eenmaal in Swifterbant waren beland hebben wij als plaatselijke duivenvereniging mee gedaan aan een zaalvoetbal toernooi in Kampen. Wij waren nu niet van het nivo dat we in staat waren om wedstrijden te winnen. Maar naar mate het toernooi vorderde ging het steeds beter en dat kwam door een speciaal drankje. De inhoud was aan het begin niet helemaal bekend, maar het had een sterke smaak. Tot de laatste wedstrijd stonden we bovenaan in het Fair Play klassemment, tot de scheidsrechter er achter kwam dat we toch wel heel sterk naar een drank lucht ruikten.

 In hetzelfde toernooi mochten we het ook opnemen tegen een ploeg van de IJsselmeervliegers op Urk. Nadat het 10-0 was hebben we het op een akkoordje gegooid en kwamen er ook niet meer dan 10 doelpunten op het score bord. De ons zeer bekende Meindert de Boer maakte onderdeel uit van dat team. Het volgen van wedstrijden van het Nederlands elftal op toernooien dateert vanaf 2004. Toen hadden wij voor een wedstrijd een grote pan macaronie gemaakt en met 12 man zaten we voor een kleine TV voetbal te aanschouwen in een volledig versierde duivenkantine.

In 2000 hadden we voor de wedstrijd Nederland - Italie besloten de duiven ´s middag al in te korven. 1 liefhebber weigerde dat en deze man heeft me uiteindelijk de beruchte verlenging met penalty´s onthouden. In 2010 hebben we met een groep van ong. 10 man de wedstrijd Nederland - Uruguay bekeken. Een hele gezellige avond met een fantastische afloop. Je bent een vereniging met elkaar, dus is het heel leuk om ook dit soort activiteiten met elkaar te ondernemen. Ik ga er vanuit dat in menig lokaal de TV al zal staan bij vele wedstrijden. Ik hoop dat dit tot en met 1 juli mag duren, want we gunnen ons zelf wel een mooi feestje. Bij PV Flevoland zal de TV in ieder geval aan staan en hopen we toch wat gezellige uren met elkaar te hebben.

Een druk bezette duivenmelker uit Swifterbant had donderdagmorgen even tijd voor zijn duiven. Van te voren had hij al een beetje bedacht wat hij ging doen, want hij was niet tevreden over de resultaten van de eerste vluchten. De duiven moesten maar eens een oefenvluchtje hebben over een kilometer of 50. Na thuiskomst zouden ze dan in elk neusgat een neusdruppel op natuurbasis krijgen.

Zo gepland zo gedaan. De duiven kwamen goed en scherp thuis van de oefenvlucht, zodat de liefhebber zijn verdere plan kon uitvoeren. Vol enthousiasme kreeg elke duif, tot hun eigen ongenoegen, een flesje voor de kop en opeens begon het in de neuzen te prikkelen. Het karweitje werd wel wat slordig uitgevoerd. De neuzen waren wat nat en het voorhoofd wat vlekkerig.´s avonds kwam de liefhebber wederom zeer enthousiast het hok in.

De dag was volgens plan verlopen en dat gebeurt niet zo vaak met duiven en/of met zijn werk. De schrik was dus wel een beetje groot toen hij een blik wierp op zijn weduwnaars. Een hok vol duiven met gele neusdoppen en vette voorhoofden. Toch koerde ze er vrolijk op los. Na inspectie kon ook niet worden vastgesteld dat de duiven opeens een enge ziekte hadden opgelopen. De conclusie moest toch getrokken worden dat de combinatie van neusdruppels, op basis van etherische oliën , en de gele conditiepoeder in het water zijn werk hadden gedaan, dusdanig dat de duiven leken op voetbalsupporters klaar voor de wedstrijd van hun land. In dit geval als supporters voor dat grote land Downunder.

 

2012 05 18 Maaltijd

In betere tijden werd het NPO orgaan geregisseerd door Jos de Zeeuw. Zelf schreef De Zeeuw een column onder de naam `t zijn de kleine dingen …Één keer schreef hij een heel mooi stukje over het selecteren van duiven en vooral over hoe hij van zijn overtollige duiven afkwam, deze column ging ongeveer als volgt:

Sinds 7 jaar woont een allochtone familie uit Turkije naast me. Hele fijne mensen, altijd heel vriendelijk. Met mijn buurman heb ik de afspraak dat ik in de eerste drie maanden na het duivenseizoen regelmatig een mandje klaar zet, in ons kleine schuurtje, met overtallige duiven. Zijn vrouw maakt daar weer overheerlijke gerechten van. Regelmatig worden wij  dan ook getrakteerd op een heerlijke maaltijd. Het afgelopen seizoen liep niet helemaal naar de zin. Mijn kolonie welke ik de laatste 20 jaar heb opgebouwd kan niet meer opboksen tegen de moderne eisen. Mede hierdoor viel mijn oog in de vereniging op een advertentie die was opgehangen op het prikbord. De kampioen van de naburige gemeente bood daar een klein koppeltje late jongen aan, tegen een redelijke prijs. Het is een kleine liefhebber die zeer bijzonder presteert.

De beste man gebeld,en ik kon na enig onderhandelen vrijdagavond bij hem terecht om de 10 late jongen bij hem op te halen. Een leuke avond, gezellig praten over onze gezamenlijke hobby's en vrienden. Zeer verguld was ik toen ik 10 hele mooie jongen door de hand mocht nemen, welke mijn toekomst moest versterken.Thuisgekomen het mandje in het kleine schuurtje geplaatst. Mijn excuus was dat als ik ze nu in het hok zou doen het te donker voor de duiven was om een goed plekje te kunnen vinden. De werkelijke reden is natuurlijk dat ik de duiven de volgende dag nog eens goed wilde bestuderen. Het plezier van de nieuwe aanwinst was net zo groot als een lolly voor een klein kind.

De volgende morgen na het ontbijt ben ik naar het kleine schuurtje gegaan. Wat nu ??? Het mandje is weg !!! Ik stond voor een compleet raadsel. Hoe kon dit nu. De volgende dag stond de buurman in de achtertuin, hij bedankte mij zeer hartelijk voor de overheerlijke duiven. Zijn vrouw had er iets speciaals van gemaakt en hij kwam er ons wat van brengen. Het mandje kwam me opeens wel erg bekend voor. Ik heb hem toch maar het voorval wat proberen uit te leggen. Hoewel hij bezorgt keek, bleef hij ook lachen, waarschijnlijk begreep hij niet alles. Een paar dagen later werd ik door zijn dochter aangesproken. Zij moest van haar vader aangeven dat ik me niet verplicht moest voelen om duiven aan te leveren. Zij had begrepen dat ik dure duiven had gekocht voor het eten van hun gezin. Zij dankte mij namens haar ouders voor het gebaar, maar ze vonden het niet nodig.

RedBull shots     Bertram van Zuiden

Afgelopen zomer werd duidelijk wat duivenmelken volgens het boekje betekent. Regelmatig hoor ik het duivenlokaal liefhebbers over systemen praten.  Op internet lees over Beutesysteem of Verbreesysteem, enz…Toch heb je in een vereniging altijd van die liefhebbers die niet in een boekje beschreven staan. Bij ons in de vereniging is dat onze generaal kampioen Bertram van Zuiden uit Swifterbant.Toen hij met duiven begon had hij een gedeelte van zijn duiven onder het huis van zijn ouders verstopt. Waarschijnlijk is hij één van de weinige liefhebbers die zoveel duiven kan houden op een vierkante meter en dan ook nog op top nivo kan presteren.

Mensen die hem wat beter kennen worden vaak zenuwachtig van zijn aanwezigheid. Niet door zijn statuur maar door de hoeveelheid energie die hij afgeeft aan zijn omgeving. Vaak wil hij waar ook mogelijk praten over zijn eigen duiven en zijn eigen prestaties. Andere kijken met veel vraagtekens naar zijn methodes. Geen enkel boek heeft er over geschreven. Zo moesten zijn jongen in 1 jaar zowel op zaterdag als zondag een wedstrijd afleggen. Ook korfde hij eens al zijn duiven op vrijdagavond in om op zaterdagmorgen zijn hok naar de andere kant van zijn tuin te verplaatsen. Wat een ander niet lukt, lukt bij Bertram wel. De duiven vielen alsof er niets aan de hand is het hok aan de andere kant van de tuin naar binnen.

Maar wij vergissen ons allemaal in de duivensport. Wij willen allemaal werken volgens het boekje van de kampioen. Natuurlijk heeft het gedrag van Bertram iets te maken met aandacht vragen, maar goed dat is niet uniek. Al die duivenmelkers hebben last van haantjes gedrag. Wij willen toch allemaal aan de top eindigen om ook in de aandacht te staan. De een kan zich alleen wat meer in bedwang houden dan de ander.

Het is juist de energie die Bertram aan zijn duiven overbrengt die hem de resultaten biedt. Door zijn eigen drukte mogen zijn duiven meerdere keren (een keer of 4) per dag trainen, ze moeten veel vluchten vliegen, helemaal in lijn met zijn eigen energie. Maar ook alle aandacht die elke duif van hem krijgt. Ze worden op handen gedragen en zijn in zijn eigen beleving al bij de geboorte een waar kampioen en op die manier worden ze aan alle kanten in de watten gelegd. Waar de rest alle energie steekt in zichzelf, voerschema’s, e.d. steekt Bertram alle energie in de duif zelf. Met volle energie zijn ze dan ook klaar voor de wedstrijd. Volgens de kampioenen in de vereniging is zelfs op de vrijdagavond al te merken aan de duiven dat ze overlopen aan energie. De andere duiven worden daar erg zenuwachtig van en zijn op deze manier net als hun bazen uitgeschakeld voor de volgende dag. Mocht u ooit in de gelegenheid zijn een top duif bij Bertram te halen, neem dan ook een potje energie van Bertram mee, want die duiven hebben dat echt nodig.

image180

In het duivenlokaal zitten we wel eens te bomen over het verleden. Opeens zegt een wat oudere liefhebber “aan die elektronische systemen hadden we nooit moeten beginnen”.Terug verlangen naar de tijd dat we nog met gummiringen klokten. Ja en Nee. Ik moet er echt niet aan denken dat we weer elke zaterdag achter onze duiven aan moeten rennen om dat arme beestje te ontdoen van zijn rubberbandje. In wat voor super vooruitgang leven we wel niet. Elke zaterdag kunnen we in een luie stoel de hele duivenwedstrijd volgen. Ze komen aan, vallen op de klep, piep en hij of zij is geregistreerd.Toch is met het heen gaan van de gummiringen een stuk humor uit de duivensport verdwenen.

De verhalen rondom de gummiring waren veel leuker, dan die rond de elektronische systemen. Soms hoor je verhalen over verwisselde systemen. Zelf heb ik het ook één keer meegemaakt. Wij vlogen van twee hokken, mijn neefje vloog bij Opa met wat jongen. Mijn broer was op vakantie, dus alleen Opa en de schrijver van deze column waren nog aanwezig. Wachtend op een vlucht vanuit St Quentin, komen op ons vlieghok twee duiven van de vlucht. Op de klep, geen piep. Paniek !!! Duiven uit het hok gepakt, wederom op de klep, geen piep. Na enig onderzoek, bleek de verkeerde klok op het systeem te liggen.

Met twee duiven onder de armen en de klok van mijn neefje op schoot, met de auto naar Opa. Opa zat rustig een boterham te eten aan de keukentafel. Hij ging niet op duiven wachten, hij hoorde vanzelf, Piep. Rennend naar de klok, even wisselen, twee duiven over de klep, inderdaad Piep. Opa kwam snel aan rennen aan. Er is er één meldde hij. Nee, sorry, foutje bedankt !!Nee, dan de gummiringen. De verhalen beginnen met één klok in het dorp, vaak ook nog in het dorpscafé. Onderweg tegen mensen aan fietsen, gummi weg. Op plaats van bestemming opgehouden door de eigenaar van de klok, want die moest eerst klokken, voordat de hard rennende of fietsende jongeman, de gummi in de klok mochten doen. Humor al om.

Ik ben van een andere tijd, maar heb uiteraard het klokken met gummi’s nog volop meegemaakt. Een verhaal wat ik nooit meer vergeet is de volgende: Midden in de zomer zaten we op een avond met een groepje mensen op duiven te wachten uit Chateauroux. Zuid-Holland en Noord-Holland vlogen dit gezamenlijk. Het werd een loodzware vlucht.Wij wonend op het voormalig eiland Marken, hadden kennis aan de ex-convoyeur van een van de afdelingen in Zuid-Holland, Dhr. Huizer uit Rhoon, net onder Rotterdam. Die avond spraken we hem rond 21.00 uur. Hij meldde dat er in de zuid van zijn provincie enkele duiven thuis kwamen, maar het was mondjes maat. Hij adviseerde ons maar lekker te gaan slapen en morgenochtend er weer vroeg af.

Net de telefoon neergelegd, daar kwam een duif recht uit de Noord, met een mooie glijvlucht op het hok van mijn oom. Ja, het is er één van Chateauroux. Op de klep naar binnen.Nu moet u weten, mijn oom is 1 meter 50. Door de volle bebouwing op de kleine achterplaats, stond het vlieghok van de oude duiven op ongeveer 1 meter 30 hoog. Om in het hok te komen was er een houten trap naar het hok. Op die avond sprong mijn oom in 1 keer van de straat op de bovenste tree van de trap, zo het hok in. Na 10 seconden stond hij ook weer buiten, maar nu enigszins verward.In zijn enthousiasme en spanning had hij de duif van de gummiring ontdaan, maar de gummiring ook gelijktijdig in de zak van zijn stofjas gedaan. Echter deze zak bleek vol te zitten van gummiringen. Zo’n 40 stuks. Met man en macht hebben we de gummiringen uitgesorteerd. Al bellend met clubgenoten om de kleur en andere kenmerken van de juiste gummiring te achterhalen, bleven we steken op 2 gummiringen. Die zijn uiteindelijk ook de klok ingegaan. Het was overigens die avond één van de weinige duiven in Noord-Holland die het thuisfront wist te bereiken.Dit was een verhaal ergens tussen 1980 en 1990.

Later toen we al reeds in Swifterbant woonachtig waren hadden wij een brandweerman in onze club. Deze ras Amsterdammer was professioneel brandweerman in onze hoofdstad en hierdoor in het weekeinde regelmatig van huis. Hiervoor had hij een nostalgische oudere heer met hoed, die voor hem dan bij zijn afwezigheid klokte. Zij vlogen heel goed en de duiven kwamen van Vitesse vluchten goed en snel naar huis. Op een vlucht ging het zo snel dat de brandweerman ’s middag bij klok afslaan heel verontwaardigd het lokaal binnen kwam. Zijn compagnon was zo enthousiast aan klokken geweest, dat de klok tot en met het laatste gat gevuld was. Wat hij niet wist is dat er nog een afslag mogelijk was. Hij zelf was er van overtuigd dat het einde oefening was.Die middag kwamen de mooie verhalen rondom klokken met gummi’s los. Zo wist de brandweerman te vertellen dat hij eens duiven aan het kijken was bij een duivenvriend. De duiven vlogen door een groot raam naar binnen, de liefhebber ging er met een snoekduik van een keeper erachter aan.Terug naar gummiringen. Nee, toch maar niet. Wat meer humor terug in de duivensport. Ja, dat zou niet verkeerd zijn !!

dusseldorf airport taxisu
Zondagmorgen ging onze penningmeester, Piet Zeeman, voortvarend aan de slag met zijn duiven. Bij de jonge duiven gingen de kleppen open. Ze waren gemiddeld net een week afgespeend en met dit mooie weer mochten ze voor de derde keer eens buiten kijken. Terwijl Piet met de oude duiven in de weer was, schoonmaken, stofzuigen en in bad. Zag hij de schimmen van wegvliegende duiven.
 
Dat was niet verrassend want ook een paar oude duiven hebben hun thuisbasis tussen de jongen. Nadat de duivenhokken schoon waren en Piet zijn ontbijt genuttigd had ging hij in het heerlijke zonnetje achter in de tuin zitten om de eerste schreden naar buiten van zijn jonge garde te aanschouwen. Plotseling kwam één van zijn dochters op hem af met de telefoon. Een mijnheer die ze niet kon verstaan aan de telefoon. Het bleek een Duitser te zijn. De beste man vroeg in het Duits of Piet ook de taal van zijn heimat kon spreken. Piet kon dat wel, werkend voor een internationaal bedrijf spreekt hij zijn talen wel.Toch kwam er uit Piet zijn mond niet zoveel woorden.
 
Totale verbijstering had van hem meester gemaakt. De beste man, wonend in de buurt van Dusseldorf, vertelde nl. dat hij een jonge duif had opgevangen. Jawel één van de kroost die Piet zojuist een aantal uren geleden had losgelaten. Totaal onmogelijk zei hij, die beesten kunnen nog geen eens vliegen. Schijnbaar was dat niet helemaal waar, want hij of zij zat toch daadwerkelijk in Dusseldorf. In nader overleg met zijn broertje hebben ze de beste man meegedeeld, dat deze duif met een duidelijke voorkeur voor de Oostenlijn bij hem mocht blijven. Hopelijk blijft deze duif deze bijzondere eigenschap behouden, dan hebben ze in Duitsland een  Nederlandse topduif erbij. Conclusie is wel dat een klein piepertje beter kan vliegen dan wij soms denken, wees dus altijd alert op je jonge kroost.